น.ส.พ.กับดาบปลายปืน

หนังสือพิมพ์สี่ฉบับ อันตรายกว่าดาบปลายปืนพันเล่ม


*************************************
นโปเลียน

พิชัยสงครามสามก๊ก-พระเจ้าสุมาเอี๋ยน

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นมีความขยันหมั่นเพียร
เอาใจใส่หน้าที่อย่างเคร่งครัด
พิจารณาการทั้งปวงโดยรอบคอบ
รู้จักเลือกคนดีมีวิชามาใช้ให้ถูกที่
ย่อมสามารถจะครองแผ่นดินให้รุ่งเรือง
และรวมสามก๊กเป็นก๊กเดียวกันได้

*************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 2. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-เกียงอุย

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นมีจิตคิดแต่จะใช้กำลังรุกรานประเทศเพื่อนบ้าน
หวังจะแผ่อำนาจราชศักดิ์ให้ยิ่งใหญ่ไพศาล
ผลสุดท้ายตนเองก็จักล่มจม
อย่างเดียวกับที่อยากจะให้ผู้อื่นเขาล่มจม....นั่นเอง

*****************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 2. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-สุมาอี้

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นว่าหูเบาเชื่อคำโฆษณาชวนเชื่อแต่ฝ่ายเดียว
มิได้ตรวจสอบให้รู้เท็จจริงโดยรอบคอบ
นอกจากงานแผ่นดินจะเสียหายแล้ว
ตัวเองยังเป็นอันตรายด้วย

**********************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-เบ้งเฮก

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นมีความรักชาติ รักประชาชน
ยิ่งกว่ารักตนและญาติมิตร
ย่อมไม่ดื้อดึงถือทิษฐิในสิ่งที่อยู่นอกเหนืออำนาจป้องกันของตน
ยอมเสียหนึ่งรักษาสอง ดีกว่าเสียเปล่าจนสิ้นเนื้อประดาตัว

************************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร. 

พิชัยสงครามสามก๊ก-หมอฮัวโต๋ หมอกวนลอ

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นใช้ความเป็นใหญ่
เพื่อประโยชน์และความผาสุกของประชาชน
ซื่อตรงต่อวิชาชีพของตน
ย่อมเป็นขวัญใจของประชาชนชั่วกาลปาวสาน

******************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-ซุนกวน

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นตระหนักว่าตนไม่รู้ไม่ฉลาดเท่าเทียมคนอื่น
ยอมรับความรู้ความฉลาดของเขาเอามาไตร่ตรอง
เลือกเฟ้นแต่ที่เหมาะสมแก่กาล
ย่อมรักษาบัลลังก์ของตนไว้ได้

**************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-บังทอง

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นมิได้เชื่อฟังความคิดเห็นของผู้อื่น
สำคัญว่าตนดีเด่นเหนือคนทั้งปวง
ใครเตือนก็สำคัญว่าเขาอิจฉา
ในที่สุดก็จะทอดร่างเป็นเหยื่อแก่แร้งกาในกลางดง

****************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-ขงเบ้ง (จูกัดเหลียง)

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นรู้กาลรู้ประมาณ รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย
มีศิลปะในการทำโง่ทำฉลาด
คิดรอบคอบร้อยชั้นพันชั้นแล้วจึงทำ
ย่อมมีชัยชำนะทุกแห่งหน

*********************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-ชีซี (ตันฮก)

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นเห็นอกเห็นใจในความทุกข์ยากของคนอื่น
คิดช่วยให้เขาพ้นทุกข์ มีความร่มเย็นเป็นสุข
ตัวเองก็จะพ้นทุกข์ มีความร่มเย็นเป็นสุขด้วย

***********************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-เล่าเปียว

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นรู้ผิดรู้ถูก รู้คนดีคนชั่ว รู้ธรรมและอธรรม
ย่อมปกครองบ้านเมืองให้ราบรื่นไปได้
การกดขี่ข่มเหงกันจะหมดสิ้น
ตายแล้วคนดีก็ร้องไห้อาลัยรัก

************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-อ้วนเสี้ยว

อันผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นเอาใจคนอื่นไม่เป็น
ทนฟังเสียงค้านไม่ได้
ถึงจะมีทหารอยู่ในมือสักร้อยหมื่น
ก็รักษาตัวไม่รอด

**************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก็ก-พระเจ้าเหี้ยนเต้

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นหวังพึ่งจมูกผู้อื่นหายใจ ให้ทำการเพื่อตน
มิได้ควบคุมดำเนินงานอย่างใกล้ชิดและรอบคอบ
ผลสุดท้าย งานก็จะเสีย ตัวเองก็จะวิบัติ

************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-เตียนอุย เคาทู เตียวเลี้ยว

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นมีความจงรักภักดีโดยบริสุทธิ์ต่อผู้ที่จงรักภักดีตน
ทั้งยอมอยู่ใต้กฏหมายอย่างเดียวกับคนทั้งหลายอื่น
ย่อมจะเป็นที่รักที่ศรัทธาเชื่อถือของหมู่คณะและประชาชนชั่วกาลนาน

*************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-ลิโป้

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นสร้างบารมีด้วยการคิดคดทรยศต่อเพื่อน
หักหลังต่อผู้มีพระคุณ
เห็นแก่ประโยชน์เฉพาะหน้ายิ่งกว่าประโยชน์ยืนยาว
ศีรษะของเขาจะไม่ตั้งบ่าในที่สุด

************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-เล่าปี่ กวนอู เตียวหุย

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดินนั้น
แม้นสร้างบารมีขึ้นมาด้วยคุณธรรมความดี มีความอดทน
ไม่ชิงสุกก่อนห่าม รู้กาลรู้ประมาณ
ฟังเสียงมหาชนเป็นใหญ่ บัลลังก์ย่อมมั่นคงยั่งยืน

***********************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-โจโฉ

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นใฝ่หาคนดีมีความรู้ความสามารถมาเป็นพวก
และไม่ดื้อดึงถือความคิดเห็นของตนเองเป็นใหญ่
อนาคตย่อมมีแต่จะรุ่งเรือง

******************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-ลิฉุย กุยกี

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นเป็นคนขี้ระแวงสงสัย
ไม่สอบสวนทวนความทั้งปวงให้รู้เท็จและจริง
หมู่คณะย่อมตั้งอยู่ไม่ได้ มีแต่จะสาวไส้ให้กากิน
และในที่สุดก็จะกลายเป็นผีหัวขาดทุกคน

****************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-อ้องอุ้น

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นตั้งหน้าแต่จะฆ่าฝ่ายตรงข้ามตะพึดไป
ไม่รู้ที่จะกลับศัตรูมาเป็นมิตร
ไม่คิดอ่านที่จะใช้กุศโลบายเลี้ยงผู้มีปัญญาและความรู้
ก็จะถึงแก่อันตรายในไม่ช้า

********************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

พิชัยสงครามสามก๊ก-ตั๋งโต๊ะ

อันเป็นผู้ใหญ่ในแผ่นดิน
แม้นว่าจะทรงคุณธรรมความดี
มีความเฉลียวฉลาดเฉียบแหลมสักปานใด
ลงว่าหลงใหลในอิสตรีเสียแล้ว
บัลลังก์ก็คือหลุมฝังศพของผีไม่มีญาตินั่นเอง

**************************************
ที่มา : สังข์ พัธโนทัย. (2529). พิชัยสงครามสามก๊ก เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.